Marijke over haar psychische kwetsbaarheid: ‘Soms is opname noodzakelijk’

Het leven lachte Marijke toe, totdat haar broertje in 2014 een einde aan zijn leven maakte. Het was een schok, maar ze zette haar verdriet opzij en leefde op oude voet door.
Althans, dat was het plan.
“Ik kon steeds minder opbrengen. Ik meldde me ziek met buikgriep. Depressief? Nee, dan noemde ik het liever burn-out.
Uiteindelijk stortte ik echt in. Het ging heel slecht met me, maar ik weigerde alle hulp. ‘Ik ben niet gek!’, dacht ik steeds.
Ik schaamde me zo dat ik loog dat ik in een hotel zat, terwijl ik in werkelijkheid opgenomen was. Vanaf die tijd volgden meerdere opnames, pogingen tot zelfdoding, soms eindigend op de Intensive Care.
Twee keer kreeg ik een In Bewaring Stelling. Het opgesloten zitten went nooit, dat is vreselijk. Maar toch is het soms nodig. De ene keer vond ik het traumatisch, de andere keer heeft het me echt geholpen.
Mijn laatste opname is nog maar acht maanden geleden. Ik durf voorzichtig te zeggen dat het nu beter gaat. Voorlopig richt ik me op mijn herstel. Ik leef bij de dag, probeer goed voor mezelf te zorgen en iedere dag iets te doen wat me een nuttig gevoel geeft. Vorige maand heb ik mijn tweede boek uitgebracht en regelmatig publiceer ik op Twitter over psychische ziekten. Van veel mensen hoor ik dat dit steunend is voor hen. Dat doet me goed.”

87 totaal aantal vertoningen, 6 aantal vertoningen vandaag

Laat ook anderen weten wat er speelt in uw eigen wijk!

Dit is niet ok