Onverwachte post
Door Tania Heimans – Stadsschrijver
De brievenbus kleppert onheilspellend, het hondje blaft.
‘Stil maar,’ zegt ze geruststellend.
Eens ging het hondje haar direct voor naar de deur. Maar evenals zij is het oud en stram geworden, en niet meer zo happig op post. Steeds vaker valt er een grijs gerande envelop op de mat tussen de laatste aanbiedingen. Dan leest ze weer over het toch nog onverwacht, met groot verdriet en troost van een liefdevolle verzorging. Over het liever geen bloemen of juist wel. En dat je ook online kunt condoleren.
Eens klepperde de brievenbus nog vrolijk. Zomers met groetjes uit Texel, de Ardennen of de Provence. In het getekende zonnetje altijd meer dan 25 graden. Winters met zonovergoten sneeuwlandschappen en veel geluk voor het nieuwe jaar. En dagen met tekeningen van de kleinkinderen – voor Liefe Oomaa – waarin de zon ook altijd scheen. Nu hebben de mensen nauwelijks nog papier nodig. ‘Neem dan ook een telefoon, oma!’ Nou zij heeft er een, maar die telt niet, behalve het nummer dat je draait.
Ze schuifelt naar de gang en komt terug met een briefkaart. Het hondje kijkt haar vragend aan.
‘Kijk nou toch eens,’ zegt ze. ‘Post van vroeger.’
—-
Geïnspireerd door mijn oma Woef, zo genoemd omdat ze vanaf dat ik klein was altijd een hondje had, en het briefkaarten-project dat deze Kinderboekenweek in Helmond van start gaat. ‘Oma’s en opa’s’ is het thema van de Kinderboekenweek en schrijfster Anja Vereijken en verhalenvertelster Sandra Polling gaan daarom vandaag met schoolkinderen ‘briefkaarten van vroeger’ aan ouderen schrijven. Zelf ga ik oma Woef maar eens een kaartje sturen, veel te lang geleden.

741 totaal aantal vertoningen, 1 aantal vertoningen vandaag

Laat ook anderen weten wat er speelt in uw eigen wijk!

Dit is niet ok

Dit bericht heeft 2 reacties

  1. Henny de Leeuwe-Kleijngeld Reply

    Toen mijn moeder gestorven was en ik haar huis ging leegruimen kwamen er honderden kaarten tevoorschijn, zoveel jaren, zoveel vrienden, en ja, natuurlijk ook van mij haar enig kind.
    Ik heb ze allemaal gesorteerd op afzender, stapeltjes gemaakt en opgestuurd naar de afzenders.
    Zo konden ook zij, net zoals ik terug reizen via al die mooie kaarten.
    Wat een mooie herinneringen kwamen weer boven toen ik zo via al die kaarten mijn leven weer beleefde.
    Vele “afzenders” schreven mij dat ze het een geschenkje vonden en dat de herinnering aan mijn moeder versterkt werd.

    • Tania Heimans Reply

      Wat een wondermooi idee om de kaarten aan je moeder zo een reis terug te laten maken. Ik kan me voorstellen dat de afzenders hierdoor geroerd waren.
      Misschien ook een idee voor anderen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *