Pratend huis

Door: Tania Heimans – Stadsschrijver

‘Stadsschrijfster Stoofpotje’ stond er als warm welkom op de bouwkeet. Een meisje wees naar het tweede woord. ‘Dat is mijn konijn!’ Ik was gisteren namelijk niet de enige gast op het Willem Beringsplein, er was ook een konijn dat Stoofpotje heet. En een tijdelijke bouwkeet die tot Pratendhuis is gedoopt. Ik mocht de kinderen uit de Leonardusbuurt assisteren om dit Pratendhuis woorden te geven.

Emmertjes met magneetletters stonden al klaar. Speciaal voor de gelegenheid had ik mijn dienstkleding aan: het T-shirt met ‘Stadsschrijver’ op de rug, dat ik van het Literair Café heb gekregen. De ervaring leert dat dit T-shirt me bij basisschoolleerlingen enige autoriteit geeft. Maar de kinderen van de Leonardusbuurt zijn eerder pragmatisch. Zoals Yunus, ik hoop dat ik het goed schrijf, die zijn naam alleen kan uitspreken als hij zijn beugel uitdoet. Dat deed hij, want hij had mij daarbij een belangrijke vraag te stellen: ‘Wat verdient dat nou, stadsschrijver zijn?’
‘Het is meer een erebaantje,’ zei ik. ‘Dus eigenlijk best weinig.’
Maar zo makkelijk kwam ik er niet vanaf. Yunus keek me peinzend aan, de andere kinderen inmiddels ook. ‘Wat krijg je voor, zeg, drie verhalen?’
Ik fluisterde het bedrag dat ik laatst voor een in opdracht geschreven verhaal ontving.
De kinderen knikten tevreden. Nu wilden ze wel woorden plakken. Helemaal voor niks. Op hun eigen Pratendhuis, waar ze ook kunnen knutselen en waar hun ouders samenkomen om verhalen en ideeën te delen. Dit op initiatief van Joke Smeulders en Corry Smolders van kunstproject Vliegertapijt. Wat dan weer wat zweverig klinkt, maar het allerminst is. Zo zat ik na het zogenoemde letteren bij Joke en Corry en andere vrouwen op het plein. Allemaal beide benen op de grond. Om ons heen hingen puntige lappen stof aan waslijnen. Te geef voor iedereen die thuis graag een trendy zitzak wil, daarvoor hoef je de stof slechts met piepschuimballetjes te vullen. 

In de Leonardusbuurt, waar veel oude arbeiderswoningen nog op de geplande renovatie wachten, worden behalve zitzakken ook toekomstplannen door de vrouwen gemaakt. Hun wijk als pilot voor het basisinkomen en zichtbare ambachten in de nu nog afgesloten schuurtjes.
Het ontstaat allemaal in het Pratendhuis, waarop Yunus en zijn vriendje bedachten dat hún verhaal zo moet beginnen:
‘Geacht publiek, Koninklijke Hoogheid….’
En ik weet al wat Yunus de koning of koningin dan zal vragen.

1,012 totaal aantal vertoningen, 1 aantal vertoningen vandaag

Laat ook anderen weten wat er speelt in uw eigen wijk!

Dit is niet ok

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *