De reis van een vluchteling verteld door Rahaf Alkadah

Syrië ligt in zuidwest Azië en heeft 24 miljoen inwoners met hun diverse godsdiensten. Syrië is een land van cultuur en beschaving, met een matig klimaat en mooie natuur.

Een 15-jarige meisje vertelt haar tragische verhaal: ‘Door de oorlog hebben we het gevoel van vrede en de elementen van eenvoudig leven verloren. We waren bang, dus we hebben besloten om te vluchten. We willen een beter leven en een kans om onze studie af te maken.

We gingen naar Turkije en vanaf daar begon mijn vader met een smokkelaar zaken te doen en betaalde grote bedragen geld om ons te helpen naar Europa te komen, maar al zijn pogingen waren niet succesvol. Eindelijk in februari 2014 stapten we in een boot met 40 personen en de hoge golven maakten ons nog banger want de boot ging op-en-neer.

Anders dan verwacht heeft onze reis negen uur geduurd. Het was een moeilijke en pijnlijke reis vooral toen we op het eiland Rhodos aankwamen. Door de harde wind botste de boot op het rotsachtige strand en waardoor we de controle over de boot verloren. Alle mensen sprongen in het water en hielpen elkaar om naar de overkant te gaan.

Dit was het moeilijkste moment van de reis want iedereen schreeuwde en huilde van angst, het voelde alsof vandaag hun laatste dag was! De pijnlijke en angstige momenten kunnen we nooit vergeten en zijn in onze ziel gegrift.

Zonder schoenen begonnen we te lopen, en na twee uren lang lopen vonden we een politiebureau en daarna zijn we met de auto naar een kerk in Rhodos gebracht, waar we drie dagen verbleven.

Daar hebben ze ons een document gegeven waarin stond dat we zes maanden in Griekenland mochten blijven en daarna zijn we naar de hoofdstad Athene gegaan, op zoek naar een nieuwe maar risicoloze manier om onze reis voort te zetten.

We hebben veel geleden van deze slechte reis vol gevaar, naast de oorlog en ons min of meer gedwongen vertrek uit Syrië. Na ons verblijf voor een paar maanden in een hotel heeft mijn vader een smokkelaar ontmoet en hij zocht Europese paspoorten met andere namen voor mijn moeder, broertje en zusje. Mijn vader, zusje en ik bleven in Griekenland en dit werden maanden vol stress voor ons allemaal.

Elke dag konden we met elkaar praten maar we konden alleen maar huilen en wensten dat we samen in Nederland zouden kunnen zijn. Ik kan niet beschrijven hoe wij ons voelden want soms kun je geen woorden vinden die zeggen wat je voelt. Na het verkrijgen van toestemming in het kader van gezinshereniging keerden we terug naar Turkije om onze visums van de Nederlandse Ambassade te krijgen. Een paar dagen later gingen we met het vliegtuig naar Nederland om mijn moeder, zusje en broertje op Schiphol te ontmoeten.

Dit was het mooiste moment van mijn leven na alle stress die we hebben gehad. Het is alsof we uit een enge nachtmerrie zijn ontwaakt.

Volwassenen verklaren de oorlog, maar de jeugd moet vechten en sterven! De oorlog heeft onze glimlach gestolen en heeft ons gescheiden, maar gelukkig hebben we elkaar hier in Nederland weer ontmoet.

Tekst door Rahaf Alkadah

 

1,672 totaal aantal vertoningen, 2 aantal vertoningen vandaag

Laat ook anderen weten wat er speelt in uw eigen wijk!

Dit is niet ok

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *