Ik vecht voor het geluk van mijn jaar

Peter was anders dan andere kinderen. Als baby lag hij uren in de box voor zich uit te staren. Als kleuter was hij niet in beweging te krijgen. Zijn hele jeugd verliep eigenlijk met problemen: hij was vaak angstig en boos, en contacten met anderen verliepen stroef.
Pas toen hij 25 was, kwam er een eerste diagnose. Ik kwam thuis en Peter zat onderaan de trap te huilen; hij dacht dat hij achtervolgd werd en had – bleek
na een opname – een psychose. Drie jaar geleden kwamen we erachter dat Peter autisme heeft. Toen vielen alle puzzelstukjes op hun plek. Het was een opluchting dat we eindelijk wisten wat er echt met hem aan de hand was.
Tot de dag van vandaag vecht ik voor het geluk van mij zoon en doe ik alles wat ik kan om Peter te steunen en ervoor te zorgen dat hij de best mogelijke zorg en behandeling krijgt. Het gaat nu goed met hem: hij woont begeleid zelfstandig in Uden en heeft fijne vrienden met wie hij zijn passie voor hiphopmuziek deelt. De periodes dat het slecht met hem gaat, zijn zwaar voor hem én voor mij want Peter hangt erg aan mij. Van de andere kant ben ik blij met onze goede band: hij zal – hoe slecht het ook met hem gaat – nooit het contact met me verbreken. Soms als het teveel wordt en het verdriet me overvalt, pak ik de auto, zet mijn favoriete muziek aan en rijd de polder in. Daarna kan ik er weer tegenaan. Waar ik ook veel energie van krijg, zijn de vakanties met ons gezin naar Spanje.
Deze doen hem en ons zó goed. Dat is iets wat we ontzettend koesteren. Hannie Hurkmans (67), lid van de Familieraad GGZ Oost Brabant
“http://www.ggzoostbrabant.nl” target=”_blank”>biglogo-ggz

608 totaal aantal vertoningen, 1 aantal vertoningen vandaag

Dit is niet ok

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *